Abstract
<jats:p>Мақолада Алишер Навоийнинг “Муҳокамат ул-луғатайн” асари янги бир йўналишда – илмий асардаги бадиий парчаларнинг ўрни ва аҳамиятини кўрсатиш тарзида ўрганилган. Унда адибнинг тилга ижтимоий ҳодиса сифатида қарайдиган тилшунос ҳамда сўзнинг, бадиий адабиётнинг асосий қуроли тарзида қарайдиган адабиётшунос олимлиги ҳақида гап боради. Адиб сўзга ўзига хос адабий-эстетик ҳодиса сифатида қарайди. У бадиий сўзнинг ифода имкониятдлари нақадар бойлигини она тили мисолида жуда ёрқин тарзда кўрсатиб бера олган. Адибнинг қиёсий метод имкониятларидан унумли фойдалангани ҳам аниқ мисоллар ёрдамида кўрсатиб ўтилган. Мақолада Алишер Навоий асарларида мужассамлашган адабиёт назариясига оид атамалар, шу соҳадаги фикр ва мулоҳазаларга алоҳида эътибор берилган.</jats:p>