Abstract
<jats:p xml:lang="tr">Bu çalışma, son dönem Türk sinemasında hakikatin doğrudan temsilinden ziyade bir eksilme, boşluk ve oyuklaşma biçiminde ortaya çıktığı iddiasını merkezine almaktadır. Tayfun Pirselimoğlu’nun Kerr (2021), Emin Alper’in Kurak Günler (2022) ve Özcan Alper’in Karanlık Gece (2022) filmleri üzerinden yapılan çözümlemede, hakikatin görünür olanın yüzeyinde değil, bastırılan, söylenmeyen ve temsil dışına itilen alanlarda belirginleştiği savunulur. Makale, bu filmlerdeki boşlukların yalnızca estetik bir tercih değil, aynı zamanda travma, suç ve yüzleşememe durumlarının ontolojik bir sonucu olduğunu ileri sürer. Anlatıdaki eksiltmeler, mekânsal ve karakterlerin deneyimlediği belirsizlikler, kolektif hafızanın oyuk yapısıyla ilişkilendirilir. Böylece boşluk, bir yokluk hâli değil; hakikatin dolaylı biçimde işaretlendiği bir varlık tarzı olarak ele alınır. Çalışma, Türkiye’de özellikle taşra uzamında üretilen sinemanın, toplumsal şiddet ve bastırma rejimlerini görünmezleştirerek değil, tam tersine görünmeyen etrafında örülen sessizliklerle görünür kıldığını ortaya koymayı amaçlamaktadır.</jats:p>