Abstract
<jats:p>Қоршаған ортаны қорғау бүгінгі жаһандық күн тәртібінің орталық мәселелерінің бірі болып отыр. Әлемдік экологиялық дағдарыстың тереңдеуі барлық этикалық және құқықтық ресурстарды, соның ішінде исламдық діни-құқықтық дәстүрлерді қайта қарастыруды талап етеді. Мақалада шариғаттағы ḥimāya al-bīʾah ұғымына негізделген экологиялық сақтаудың құқықтық тетіктеріне фиқһтық талдау беріледі. Сондай-ақ мақасид әл-шариғат (шариғат мақсаттары) және siyāsah al-shar‘iyyah (қоғамдық саясат) құралдарының табиғи ресурстарды тұрақты басқарудағы және экологиялық бұзылулардың алдын алудағы рөлі қарастырылады. Зерттеу әдіснамасы Құран мен Сүннетке сүйенген доктриналық және аналитикалық тәсілді қамтиды, оны классикалық фиқһ интерпретациялары толықтырады. Нәтижесінде ислам құқығы экологиялық зиянды ғана тыйым салмайтыны, сонымен қатар жеке тұлғалар мен мемлекетке экологиялық тепе-теңдікті (mīzān) сақтауға қатысты моральдық әрі құқықтық міндет жүктейтіні айқындалады. Мақалада осы тетіктерді заманауи экологиялық сын-қатерлерді шешуге бейімдеу жолдары көрсетілген. Қорытындысында исламдық құқықтық қағидаларды қазіргі экологиялық саясатқа кіріктіру мұсылман қоғамдары мен одан тысқары аймақтар үшін орнықты дамуға негізделген тұтас әрі этикалық жүйе қалыптастыра алатыны дәлелденеді.</jats:p>