Kościół rzymskokatolicki w Polsce wobec problemu pedofilii po 1978 roku

<jats:p>Monografia stanowi efekt wieloletnich badań nad złożoną naturą zjawiska wykorzystywania seksualnego małoletnich przez duchownych w polskim Kościele katolickim. Zasadniczym celem pracy jest charakterystyka prawno-społecznych uwarunkowań tego problemu, wynikających ze specyficznej podmiotowości prawnej Kościoła w Polsce oraz z faktu, że duchowny jako sprawca przemocy seksualnej podlega równolegle dwóm porządkom prawnym - państwowemu i kanonicznemu. ; Praca ma układ problemowy i składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy omawia kulturowe oraz polityczne uwarunkowania pozycji Kościoła w Polsce, ukazując historyczne źródła jego autorytetu jako orędownika tożsamości narodowej. Drugi przedstawia prawne i psychologiczne aspekty pedofilii, w tym definicje karne i cywilne oraz konsekwencje traumy ofiar. Trzeci analizuje postawy duchowieństwa wobec przestępstw pedofilii w latach 2012-2022, zestawiając deklaracje Konferencji Episkopatu Polski z praktyką. Czwarty bada zróżnicowany przekaz medialny w zależności od profilu ideowego mediów. Piąty omawia świeckie fundacje, organizacje i inicjatywy społeczne wspierające ofiary. ; Autorka weryfikuje pięć hipotez, dowodząc m.in., że niedoprecyzowane zapisy konkordatu z 1993 roku sprzyjały praktyce niezawiadamiania organów ścigania, że wieloletni brak ochrony ofiar naruszał art. 30 Konstytucji RP oraz że to media, a nie hierarchia, systematycznie poszerzały wiedzę o skali nadużyć. Praca wskazuje również na rolę kardynała Stanisława Dziwisza i postuluje powołanie niezależnej, świeckiej komisji oraz reformę relacji państwo-Kościół.</jats:p>