Abstract
<jats:p>Bu çalışma, arkeolojik bir mekan ve tarihsel bir nesne ile kurulan ilişkinin, sanat üretimi sürecinde nasıl bir deneyime dönüştüğünü sunmaya yöneliktir. Hadrianopolis Antik Kent’inde gerçekleştirilen “Personaya Yolculuk” atölyesi bu sürecin çıkış noktasıdır. Katılımcılara sunulan tarihsel bir buluntu olan miğfer parçası düşünsel bir karşılaşma alanı olarak ele alınmıştır. Bu karşılaşma doğrudan bilgi değil sorulara yöneliktir. Atölye boyunca katılımcılar, kendilerine yöneltilen açık uçlu sorular aracılığıyla kendi içsel deneyimlerine yönelmiş; bu süreçte ortaya çıkan duygu, düşünce ve imgeleri maske üretimi üzerinden ifade etmişlerdir. Maske burada yalnızca bir nesne değil, bireyin kendisiyle kurduğu ilişkinin somutlaştığı bir nesne haline gelmiştir. Araştırma sonucunda, terapötik yaklaşımların arkeolojik kavramlar, nesneler ve mekanlarla birlikte ele alındığında, bireyin kendini fark etme ve ifade etme süreçlerine katkı sağlayabilecigini göstermektedir. Sanat pratiği ve sanat terapisi içiçe geçtiği alanlarda da sağaltım ve iyi oluş süreçlerine katkı sunabilecek bir uygulama alanı oluştuğunu göstermektedir. Bununla birlikte çalışma, Eskipazar’ın tarihsel ve sosyo-kültürel yapısına da katkı sağlamıştır. Tarih ve kültürün sanat alanının pratikleriyle ortak paydada buluşması, yerel hafızanın güçlenmesine, sürekliliğinin sağlanmasına ve görünürlüğünün artmasına olanak tanımıştır.</jats:p>