Abstract
<jats:p>Çalışmamız, Erken Cumhuriyet döneminde (1923–1947) Türkiye’de uygulanan halk sağlığı politikalarını sosyal politika perspektifinden incelemeyi amaçlamaktadır. Cumhuriyet’in kuruluş yıllarında savaşların yarattığı yıkım, yoksulluk ve sağlık altyapısının yetersizliği nedeniyle toplum sağlığını tehdit eden bulaşıcı hastalıklar önemli bir sorun olarak ortaya çıkmıştır. Bu bağlamda yeni kurulan devlet, modernleşme ve toplumsal kalkınma hedefleri doğrultusunda sağlık alanında çeşitli kurumsal düzenlemeler gerçekleştirmiş ve halk sağlığı politikalarını sosyal politika uygulamalarının önemli bir parçası haline getirmiştir. Çalışmamızda özellikle sıtma ve frengi gibi dönemin yaygın salgın hastalıklarına karşı yürütülen mücadele politikalarını ele alınmaktadır. Sıtma ile mücadele kapsamında sıtma savaş bölgelerinin oluşturulması, sağlık personelinin görevlendirilmesi ve 1926 tarihli Sıtma Mücadele Kanunu gibi düzenlemeler incelenmektedir. Frengi ile mücadele bağlamında ise sağlık mevzuatının geliştirilmesi, tedavi talimatnameleri ve sağlık hizmetlerinin yaygınlaştırılması değerlendirilmektedir. Ayrıca halk sağlığı politikalarının uygulanmasında yerel yönetimlerin ve taşra sağlık teşkilatının rolünü analiz etmektedir. Bu çerçevede belediyelerin ve yerel sağlık birimlerinin salgın hastalıklarla mücadele, sağlık hizmetlerinin yaygınlaştırılması ve toplumun bilinçlendirilmesi süreçlerinde önemli bir işlev üstlendiği ortaya konulmaktadır. Çalışmamız, Erken Cumhuriyet döneminde sosyal politika uygulamalarının yalnızca merkezi idare tarafından değil, aynı zamanda yerel idari mekanizmalar aracılığıyla da hayata geçirildiğini göstermektedir.</jats:p>