Abstract
<jats:p>Bu çalışma, silo sendromunu otel işletmeleri bağlamında kavramsal, yapısal ve yönetsel boyutlarıyla ele almaktadır. Silo sendromu, örgüt içindeki birimlerin kendi içlerine kapanarak diğer bölümlerle iletişim ve iş birliğini zayıflatması sonucu ortaya çıkan bir örgütsel sorun olarak tanımlanmaktadır. Bu durum, yalnızca bilgi akışını sınırlamamakta; aynı zamanda koordinasyon eksikliği, kaynakların verimsiz kullanımı, ortak hedeflerden uzaklaşma ve performans kaybı gibi olumsuz sonuçlar doğurmaktadır. Otel işletmelerinde hizmet üretiminin emek yoğun, kesintisiz ve çok birimli yapısı, silo sendromunu daha görünür ve etkili hale getirmektedir. Çalışmada, otel işletmelerinin örgütsel yapısının çoğunlukla fonksiyonel ve hiyerarşik olduğu, özellikle beş yıldızlı otellerde mekanik yapı özelliklerinin baskın biçimde görüldüğü vurgulanmaktadır. Bu yapı, standartlaşma ve denetim açısından avantaj sağlasa da, departmanlar arası yatay iletişimi sınırlayarak silolaşma riskini artırabilmektedir. Silo sendromunun ortaya çıkışında katı hiyerarşi, bürokrasi, rekabetçi örgüt kültürü, ortak vizyon eksikliği, zayıf bilgi paylaşımı, güven sorunu ve yüksek personel devri gibi etkenlerin belirleyici olduğu görülmektedir. Silo sendromunun etkileri performans, verimlilik, hizmet kalitesi, inovasyon, müşteri sadakati ve örgüt iklimi üzerinde yoğunlaşmaktadır. Departmanlar arası kopukluk, misafir deneyiminin bütüncül niteliğini zayıflatmakta, örgütsel öğrenmeyi sınırlamakta ve çalışanlarda sessizlik, dışlanma ve yeniliğe direnç gibi olumsuz davranışları beslemektedir. Bu nedenle silo sendromunun önlenmesi ve yönetiminde ortak hedefler, açık iletişim, güvene dayalı ilişkiler, bilgi yönetimi sistemleri, iş birliği kültürü, çapraz toplantılar ve proje temelli çalışma modelleri kritik önem taşımaktadır. Sonuç olarak, otel işletmelerinde sürdürülebilir başarı için silo eğilimlerinin azaltılması stratejik bir gereklilik olarak değerlendirilmektedir.</jats:p>