Abstract
<jats:p>Bu çalışma, dijitalleşmenin aile içi ilişkiler bağlamında ürettiği yalnızlaşma deneyimini, literatür temelli bir sosyolojik analizle ele almaktadır. Dijital medya kullanımının yaygınlaşmasıyla birlikte bireylerin sosyal olarak daha bağlantılı hâle gelmelerine rağmen, ilişkiler içinde deneyimlenen yalnızlık biçimlerinin arttığına yönelik bulgular, yalnızlık kavramının yeniden çerçevelenmesini gerekli kılmaktadır. Bu doğrultuda bölüm, “dijital yalnızlaşma” kavramını aile içi yakınlık, ekran süresi ve iletişim kalitesi ekseninde tartışmayı amaçlamaktadır. Çalışma, sosyoloji, sosyal hizmet, aile çalışmaları ve dijital medya literatüründen yararlanarak, literatür temelli ve kavram–kuram ağırlıklı bir araştırma yaklaşımı benimsemektedir. Analizler, dijital yalnızlaşmanın sosyal izolasyondan farklı olarak, ilişkiler içinde yaşanan duygusal ve etkileşimsel kopuşlarla karakterize olduğunu göstermektedir. Ekran süresi tek başına açıklayıcı bir değişken olmaktan ziyade, dikkat, zaman ve iletişim pratiklerini dönüştüren bir bağlam olarak değerlendirilmektedir. Çalışmanın temel katkısı, dijital yalnızlaşmayı bireysel bir duygu durumu yerine, aile içi ilişkilerde iletişim kalitesi ve yakınlığın aşınmasıyla ortaya çıkan ilişkisel bir süreç olarak kavramsallaştırmasıdır. Bu çerçeve, dijitalleşmenin aile yaşamı üzerindeki etkilerini anlamaya yönelik gelecekteki ampirik araştırmalar için kuramsal bir zemin sunmaktadır.</jats:p>