Abstract
<jats:p>Bu çalışma, grafik tasarımın tarihsel gelişim süreci içinde geçirdiği dönüşümü disiplinlerarası bir perspektiften ele alarak, alanın genişleyen uygulama pratiklerini kuramsal ve kavramsal bir çerçevede incelemeyi amaçlamaktadır. Başlangıçta baskı teknolojileri ve tipografik düzenleme pratiği etrafında şekillenen grafik tasarım, modernizmle birlikte rasyonel, işlevsel ve sistematik bir iletişim alanı olarak konumlanmış; dijitalleşme süreci içinde zaman, hareket, etkileşim ve veri temelli üretim biçimlerini kapsayan çok katmanlı bir yapıya evrilmiştir. Çalışmada, grafik tasarımın görsel sanatlar, mimarlık, enstalasyon, performans, kamusal alan ve dijital medya ile kurduğu geçişken ilişkiler incelenmekte, bu etkileşimlerin tasarım nesnesinin ontolojik statüsünü nasıl dönüştürdüğü tartışılmaktadır. Özellikle sanat nesnesi ile iletişim nesnesi arasındaki sınırların bulanıklaşması, tasarımcının teknik uygulayıcı kimliğinden stratejik düşünür ve kültürel üretici kimliğine geçişi bağlamında değerlendirilmektedir. Ayrıca yapay zekâ, veri görselleştirme, kullanıcı deneyimi tasarımı ve sistem odaklı üretim yaklaşımları üzerinden grafik tasarımın güncel rolü analiz edilmektedir. Çalışma, grafik tasarımın estetik bir düzenleme pratiği olmasının yanında farklı disiplinleri bütünleştiren, kamusal söylem üreten ve kültürel anlam inşa eden dinamik bir düşünme ve üretme biçimi olduğunu savunmaktadır. Bu bağlamda grafik tasarım, çağdaş dünyada disipliner sınırları aşan, esnek ve bütünleştirici bir platform olarak yeniden tanımlanmaktadır.</jats:p>