Abstract
<jats:p>Książka Żyć dla pisania prawdy jest wprowadzeniem do twórczości Janusza Krasińskiego (1928–2012), pisarza wybitnego, lecz niestety ciągle mało znanego. Tytuł monografii to wyimek z wypowiedzi samego Krasińskiego, który tak właśnie pojmował swoje powołanie. Jego życiorys, który przedstawiono w rozdziale pierwszym, uczynił zeń świadka dwóch totalitaryzmów XX wieku: niemieckiego nazizmu i sowieckiego komunizmu. Krasiński nie był jednak tylko pisarzem-świadkiem. Nieprzeciętny talent literacki uczynił z niego pisarza-artystę, a głęboki namysł, jaki nieustannie towarzyszył mu podczas tworzenia, sprawił, że jego pisarstwo było formą filozofowania. Pisarz‑ mędrzec bywał także z rzadka pisarzem-prorokiem. Te jego cztery przenikające się nawzajem role opisano w drugim rozdziale zatytułowanym Puste zdania nie dawały mu spokoju. W trzecim zaś, składającym się z siedmiu podrozdziałów, zawarto analizy łącznie ośmiu utworów. Znalazły się wśród nich: lagrowa mikropowieść Wózek z 1966 roku, trzy wiersze, powstałe w więzieniu stalinowskim w latach 1953–54, opowiadanie Potworek z 1956 roku, będące prozatorskim debiutem pisarza, fragment powieści Na stracenie – swego rodzaju przypowieść o ocaleniu duszy – oraz zestawione w analizie porównawczej dwa powiązane tematycznie teksty poświęcone Kazimierzowi Pużakowi, a mianowicie pochodzący z powieści Twarzą do ściany rozdział Krzak gorejący oraz noszący ten sam tytuł dramat. W ostatniej części pomieszczono antologię wybranych utworów lub ich fragmentów, wśród których czytelnik znajdzie między innymi te, które w niniejszej książce szczegółowo omówiono.</jats:p>