Abstract
<jats:p xml:lang="tr">Bu çalışma, Türk halk müziğinde yer alan folklorik motiflerin postmodern estetik bağlamında nasıl yeniden yorumlandığını ve kültürel belleğin bu süreçte nasıl dönüştüğünü incelemektedir. Araştırma, postmodernizmin temel kavramları olan Parçalanma, Pastiş, Simülakr ve Kitsch çerçevesinde yürütülmüş; geleneksel müzik unsurlarının çağdaş müzik üretiminde hangi estetik stratejilerle farklı biçimlerde kurgulandığı tematik bir inceleme yöntemiyle ele alınmıştır. Çalışmada nota temelli teknik analizlere yer verilmemiş; bunun yerine seçilen eserler üzerinden sözsel içerik, enstrümantal tercih, performans biçimi gibi katmanlar arka plan okuması yaklaşımıyla değerlendirilmiştir. Böylece halk müziği repertuvarının yalnızca müzikal yapı açısından değil, kültürel temsil ve bellek üretimi bağlamında da tekrar kodlandığı ortaya konmuştur. Bulgular, postmodern müzik pratiğinde halk müziği motiflerinin çoğunlukla estetik bir kolaj unsuru olarak kullanıldığını, geleneksel anlamların yeni bağlamlarda üretildiğini ve bu sürecin hem kültürel süreklilik hem de dönüşüm dinamiklerini birlikte barındırdığını göstermektedir. Sonuç olarak çalışma, Türk halk müziğinin postmodern dönemde sabit bir miras olmaktan çıkıp çok katmanlı bir kültürel performans alanına dönüştüğünü vurgulamaktadır.</jats:p>