Abstract
<jats:p>Հոդվածում քննարկվում են մասնավորապես «Զբոսաշրջության մասին» ՀՀ օրենքը և ոլորտը կարգավորող միջազգային փաստաթղթերով ամրագրված կարգավորումները՝ համադրելով պայմանագիրը միակողմանի փոփոխելու և լուծելու վերաբերյալ ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքով սահմանված կարգավորումների հետ։ Հեղինակները եզրակացնում են, որ զբոսաշրջային պայմանագրի ժամկետային բնույթով պայմանավորված, ինչպես նաև հիմք ընդունելով, որ այն ենթադրում է մեկանգամյա կատարում, այս պայմանագրի դեպքում պայմանագրի միակողմանի փոփոխման և լուծման՝ Օրենսգրքով նախատեսված դատական ընթացակարգի կիրառումը նպատակահարմար չէ։ Փոխարենն առաջարկվում է օրենքով հստակ սահմանել պայմանագրի լուծման հիմք հանդիսացող՝ կողմերից յուրաքանչյուրի թույլ տված էական խախտումների շրջանակը, ինչպես նաև հանգամանքների էական փոփոխության առավել տիպական դրսևորումները՝ նախատեսելով այդ հիմքերն ի հայտ գալու դեպքում օրենքի ուժով շահագրգիռ կողմի՝ պայմանագիրը միակողմանի արտադատական կարգով լուծելու իրավունքը և այդ դեպքում՝ կողմերի միջև ծախսերի բաշխման կանոններ, այն է՝ ծառայության արժեքի վերադարձ։ Հոդվածում հեղինակները զբոսաշրջային պայմանագրի օրինակով անդրադարձ են կատարում նաև պայմանագիրը միակողմանի լուծելու և դրա կատարումից միակողմանի հրաժարվելու ինստիտուտների հարաբերակցության որոշ հիմնահարցերի։</jats:p>