Abstract
<jats:p>Kadına yönelik şiddet; toplumsal cinsiyet eşitsizliği, kültürel normlar, eğitim eksikliği, ekonomik bağımlılık, psikolojik ve biyolojik etkenler, medya etkisi, aile içi rol modelleri, hukuki yetersizlikler, toplumsal şiddet algısı, savaşlar ve göç gibi çok boyutlu nedenlere dayanan yaygın bir toplumsal sorundur. Şiddet; fiziksel, psikolojik, cinsel ve ekonomik etkileriyle kadının yaşam kalitesini düşürmekte, aile ve toplum düzeyinde ciddi sosyal ve sağlık sorunlarına yol açmaktadır. Sorunun çözümü için toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanması, kültürel kalıp yargıların dönüştürülmesi, eğitim ve farkındalık çalışmalarının artırılması, kadınların ekonomik bağımsızlıklarının desteklenmesi, medyanın sorumlu yayıncılık yapması, aile içi olumlu rol modellerinin güçlendirilmesi ve hukuki mekanizmaların etkin uygulanması gerekmektedir. Savaş ve göç dönemlerinde kadınların korunmasına yönelik ulusal ve uluslararası destek mekanizmalarının güçlendirilmesi önem taşır. Halk sağlığı yaklaşımı; şiddeti bir toplum sağlığı sorunu olarak ele alır ve birincil, ikincil ve üçüncül koruma basamaklarıyla kapsamlı bir müdahale modeli sunar. Bu kapsamda eğitim programları, erken tespit mekanizmaları, psikososyal destek, hukuki danışmanlık ve sosyal entegrasyon hizmetleri önemli rol oynar. Etkili yasal düzenlemeler ve kurumlar arası iş birliği, kadına yönelik şiddetle mücadelenin temel unsurlarıdır. Violence against women is a widespread social problem rooted in multidimensional factors such as gender inequality, cultural norms, lack of education, economic dependency, psychological and biological determinants, media influence, family role models, legal inadequacies, societal acceptance of violence, wars, and migration. Violence negatively affects women’s quality of life through physical, psychological, sexual, and economic consequences, leading to significant social and health problems at both family and community levels. Addressing this issue requires ensuring gender equality, transforming cultural stereotypes, strengthening education and awareness programs, supporting women’s economic independence, promoting responsible media practices, reinforcing positive family role models, and effectively implementing legal mechanisms. During periods of war and migration, strengthening national and international support systems that protect women is crucial. The public health approach treats violence as a community health problem and provides a comprehensive intervention model through primary, secondary, and tertiary prevention strategies. In this context, education programs, early detection mechanisms, psychosocial support, legal counseling, and social integration services play essential roles. Effective legal regulations and intersectoral collaboration constitute key components of combating violence against women.</jats:p>