Abstract
<jats:p>Kadına yönelik şiddet, toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin bir sonucu olarak ortaya çıkan ve kadınların fiziksel, cinsel, psikolojik veya ekonomik açıdan zarar görmesine yol açan önemli bir halk sağlığı sorunudur. Dünya Sağlık Örgütü, bu olguyu kadının özel veya toplumsal yaşamında özgürlüğünü kısıtlayan ya da zarar veren tüm cinsiyete dayalı davranışlar olarak tanımlamaktadır. Şiddet; fiziksel, cinsel, psikolojik ve ekonomik türlerde ortaya çıkmakta ve dünya genelinde oldukça yaygındır. Küresel verilere göre kadınların yaklaşık üçte biri yaşamları boyunca fiziksel veya cinsel şiddete maruz kalmaktadır. Türkiye’de de yaşam boyu fiziksel şiddet oranı yaklaşık %36–39, cinsel şiddet oranı ise %12–15 düzeyindedir. Kadın cinayetleri verileri, partner şiddetinin ölümcül sonuçlar doğurduğunu göstermektedir. Şiddetin etkileri çok yönlüdür. Fiziksel yaralanmalar, kronik hastalıklar, üreme sağlığı sorunları, depresyon, anksiyete ve travma sonrası stres bozukluğu sık görülen sonuçlardandır. Ayrıca sosyal izolasyon, iş gücü kaybı ve ekonomik bağımlılık gibi toplumsal etkiler ortaya çıkmaktadır. Sağlık sistemi, şiddetin erken tanılanması, tedavisi, raporlanması ve destek hizmetlerine yönlendirilmesinde kritik rol üstlenmektedir. Türkiye’de birinci basamak sağlık kurumları, hastaneler ve acil sağlık hizmetleri bu süreçte temel görevleri yürütmektedir. Violence against women constitutes a significant public health problem rooted in gender inequality and manifests through physical, sexual, psychological, or economic harm. The World Health Organization characterizes it as any gender-based act that causes injury, restricts autonomy, or exerts coercion in private or public spheres. Violence occurs in multiple forms and remains highly prevalent globally. International estimates indicate that nearly one-third of all women experience physical or sexual violence during their lifetime. In Türkiye, lifetime exposure to physical violence ranges between 36–39%, while sexual violence is reported at 12–15%. Data on femicides clearly demonstrate the fatal consequences of partner-perpetrated violence. The health consequences of such violence are extensive, including acute and chronic physical injuries, reproductive health problems, depression, anxiety, and post-traumatic stress disorder. Social effects—such as isolation, workforce disengagement, and economic dependency—further deepen the burden on women and society. The health system plays a pivotal role in the early detection, clinical management, documentation, and referral of women subjected to violence. In Türkiye, primary healthcare units, hospitals, and emergency medical services constitute the core institutional structures supporting this response.</jats:p>