Abstract
<jats:p>Endodontik tedavide mekanik preparasyon, kanalın temizliği, şekillendirilmesi ve dezenfeksiyonu için vazgeçilmezdir. Nikel-titanyum (NiTi) döner alet sistemlerinin gelişmesi, özellikle eğri kanallarda preparasyonun güvenliğini ve etkinliğini artırmıştır. Ancak bu teknolojik ilerleme, beraberinde alet kırığı riskini de getirmiştir. Bu bölümde endodontide alet kırığı komplikasyonu kapsamlı olarak ele alınmaktadır. Kırığın temel nedenleri olan torsiyonel ve döngüsel yorgunluk mekanizmaları, NiTi alaşımlarının faz dönüşüm özellikleri, alet tasarımı, operatör deneyimi ve kanal anatomisi ile ilişkilendirilerek açıklanmaktadır. Kırık aletin tanı ve lokalizasyonunda periapikal radyografi, konik ışınlı bilgisayarlı tomografi (CBCT) ve dental operasyon mikroskobunun (DOM) rolü vurgulanmaktadır. Klinik yönetim stratejileri; fragmanın kanalda bırakılması, bypass edilmesi, ultrasonik veya mekanik sistemlerle çıkarılması ve cerrahi yaklaşım gibi seçenekler endikasyonları ve riskleriyle tartışılmaktadır. Prognoz ve uzun dönem başarı üzerinde etkili faktörler değerlendirilmekte; kırık alet varlığında başarının asıl belirleyicisinin enfeksiyon kontrolü, kanal dezenfeksiyonu ve koronal sızdırmazlık olduğu vurgulanmaktadır. Bölüm, alet kırığını önleme stratejileri ve çıkarma işlemleri sırasında oluşabilecek komplikasyonlar hakkında güncel bilgiler sunarak klinisyenlere rehberlik etmeyi amaçlamaktadır. Mechanical preparation is essential in root canal treatment for effective cleaning, shaping, and disinfection. Nickel-titanium (NiTi) rotary instruments have improved safety and efficiency, especially in curved canals, but carry the inherent risk of fracture. This chapter analyzes endodontic instrument fracture complications. The primary failure mechanisms, torsional and cyclic fatigue, are explored in relation to NiTi alloy properties, instrument design, operator experience, and canal anatomy. The roles of periapical radiography, CBCT, and the dental operating microscope in diagnosing and locating the separated fragment are highlighted. Clinical management strategies include leaving the fragment in situ, bypassing, removal with ultrasonic or mechanical systems, and surgical intervention, with emphasis on indications and risks. Factors determining long-term prognosis are evaluated; key predictors of success are effective infection control, adequate disinfection, and coronal seal integrity, not merely the fragment's presence. The chapter emphasizes that removal is not always mandatory and aims to equip clinicians with knowledge on preventing fracture and managing this complication effectively.</jats:p>