Abstract
<jats:p>Bu bölüm, dijital medya teknolojilerinin ebeveyn çocuk ilişkisi üzerindeki dönüştürücü etkilerini güncel akademik literatür üzerinden kavramsal bir çerçevede ele almaktadır. Dijitalleşmenin gündelik yaşamın merkezine yerleşmesiyle birlikte aile içi iletişim biçimleri, ebeveyn otoritesi ve çocuk mahremiyeti gibi temel ilişkisel dinamikler yeniden şekillenmektedir. Çalışma, dijital ebeveynlik kavramını yalnızca denetim ve sınırlama pratikleri üzerinden değil, rehberlik, müzakere ve birlikte öğrenme süreçleri bağlamında değerlendirmektedir. Literatürde öne çıkan dijital yerli–dijital göçmen ayrımı, ebeveyn arabuluculuğu, technoference ve sharenting gibi kavramlar ebeveyn–çocuk ilişkilerindeki değişimi anlamak için tartışılmaktadır. Ayrıca dijital medya kullanımının aile içi iletişim, mahremiyet ve çocukluk deneyimi üzerindeki etkileri ele alınarak dijital ebeveynliğin ilişkisel boyutu vurgulanmaktadır. Bölüm, dijital medyanın aile ilişkilerini tek yönlü biçimde belirleyen bir unsur olmadığını; aksine aile içi iletişim biçimleri, kültürel bağlam ve ebeveynlik yaklaşımlarıyla etkileşim içinde şekillenen çok katmanlı bir süreç olduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. This chapter examines the transformative effects of digital media technologies on parent–child relationships through a conceptual review of contemporary academic literature. As digital technologies become deeply embedded in everyday life, key relational dynamics within families—such as communication patterns, parental authority, and children’s privacy—are increasingly reshaped. The chapter approaches digital parenting not only as a set of monitoring or restriction practices, but also as a relational process involving guidance, negotiation, and shared learning between parents and children. Key concepts in the literature, including digital natives and digital immigrants, parental mediation, technoference, and sharenting, are discussed to understand how parent–child interactions evolve in digital environments. In addition, the chapter explores how digital media use influences family communication, children’s experiences of childhood, and the boundaries of privacy. Overall, the study argues that digital media should not be understood as a single determining force shaping family relationships; rather, digital parenting emerges as a dynamic and context-dependent process shaped by communication patterns, cultural contexts, and family dynamics.</jats:p>