Abstract
<jats:p>Bu çalışma, öğretmen adaylarının hazırlıksız konuşma performansları ile sahip oldukları kültürel sermaye (entelektüel birikim) düzeyleri arasındaki ilişkiyi inceleyen bir durum analizini ele almaktadır. Çalışmanın temel çıkış noktası, Türkiye’deki sınav odaklı eğitim yapısının öğrencilerin okuma-anlama becerilerini geliştirirken konuşma ve yazma gibi üretimsel dil becerilerini geri planda bırakmasıdır. Çalışmada konuşma eylemi, sadece fiziksel bir faaliyet değil; zengin bir kelime dağarcığı, dünya bilgisi ve kültürel birikim gerektiren bilişsel bir süreç olarak tanımlanmaktadır. Pierre Bourdieu’nün kültürel sermaye teorisinden hareketle; bir bireyin nitelikli konuşabilmesinin, geçmişten getirdiği entelektüel bakiyenin (kitap okuma, sanatsal katılım vb.) bir sonucu olduğu savunulmaktadır. Araştırma kapsamında kültürel sermaye; entelektüel birikim, katılım, kültürel bilinç ve kültürel potansiyel olmak üzere dört boyutta incelenmiştir. Üniversite birinci sınıfta okuyan 197 öğretmen adayıyla yürütülen çalışmada, katılımcıların hem kültürel sermaye düzeyleri ölçekle belirlenmiş hem de somut konuşma performansları dereceli puanlama anahtarı (rubric) ile ölçülmüştür. Sonuç olarak çalışma, konuşma eğitiminin sadece teknik becerilere değil, kültürel sermayeye ve özellikle entelektüel derinliğe odaklanarak yeniden yapılandırılması gerektiğini vurgulamaktadır. This study presents a case study examining the relationship between the impromptu speaking performance of prospective teachers and their levels of cultural capital (intellectual accumulation). The studys fundamental premise is that Turkeys exam-focused education system prioritizes reading comprehension while neglecting productive language skills such as speaking and writing. The study defines speaking not merely as a physical activity, but as a cognitive process requiring a rich vocabulary, world knowledge, and cultural accumulation. Drawing on Pierre Bourdieus theory of cultural capital, it argues that an individual's ability to speak effectively is a result of their intellectual background (reading books, artistic participation, etc.). Within the scope of the research, cultural capital was examined in four dimensions: intellectual accumulation, participation, cultural awareness, and cultural potential. The study, conducted with 197 first-year university students, both determined participants' cultural capital levels using a scale and measured their concrete speaking performances using a rubric. In conclusion, the study emphasizes the need for restructuring speech education by focusing not only on technical skills but also on cultural capital and, in particular, intellectual depth.</jats:p>