Abstract
<jats:p>DEFINICJA POJĘCIA: Podczas gdy szeroka definicja bioetyki dotyczy odniesienia człowieka do życia w ogólności, bioetyka w sensie ścisłym rozumiana jest jako racjonalna refleksja etyczna w obrębie problematyki medycznej, uwzględniająca wzrastające możliwości diagnostyczno-terapeutyczne medycyny, dotycząca szczególnie relacji terapeutycznej. Bioetyka katolicka jest zakorzeniona w personalistycznej wizji osoby ludzkiej. ANALIZA HISTORYCZNA POJĘCIA: Słowa i czyny Jezusa Chrystusa, szczególnie traktowanie z szacunkiem i miłością chorych i odrzuconych, stanowią podstawową inspirację katolickiego namysłu etycznego w obrębie problematyki medycznej. Szeroko rozumiany imperatyw terapeutyczny przybrał w społeczeństwach chrześcijańskich ramy instytucjonalne (przytułki, schroniska, szpitale). I teksty chrześcijańskich myślicieli, i wypowiedzi Magisterium Kościoła katolickiego pozwoliły w ciągu wieków na stworzenie i nieustanne uaktualniane zasad i norm w obszarze etyki medycznej i bioetyki. UJĘCIE PROBLEMOWE POJĘCIA: Kwestie bioetyczne, szczególnie te u początku i u kresu życia ludzkiego, rozstrzygane są w obszarze bioetyki katolickiej z uwzględnieniem godności osoby ludzkiej jako wiodącej zasady. Nadto istotne są zasady dotyczące rozwiązywania sytuacji konfliktowych (np. zasada całościowości), jak też zasady katolickiej nauki społecznej (np. zasada dobra wspólnego czy zasada solidarności). REFLEKSJA SYSTEMATYCZNA Z WNIOSKAMI I REKOMENDACJAMI: Źródłem kontestacji zasad i norm wypracowanych w ramach tradycyjnej katolickiej refleksji bioetycznej jest odmienna koncepcja człowieka, szczególnie znaczenie ludzkiej cielesności i rozumienie zakresu ludzkiej autonomii. Komercjalizacja współczesnej medycyny powiązana z dominacją tendencji relatywistycznych i indywidualistycznych w bioetyce i bioprawie prowadzą do postrzegania służby zdrowia wyłącznie w kategoriach usługi medycznej, a co za tym idzie – do zmiany całego etosu lekarskiego.</jats:p>