Polityka innowacyjna

<jats:p>DEFINICJA POJĘCIA: Polityka innowacyjna jest strategiczną i ponadsektorową częścią polityki państwa oddziałującego za pomocą specyficznego instrumentarium na poziom innowacyjności poszczególnych podmiotów, kształtowanie się struktury organizacyjnej i zasobowej gospodarki zdolnej do wytworzenia sprawnego narodowego systemu innowacji spójnego z mechanizmem gospodarki rynkowej. ANALIZA HISTORYCZNA POJĘCIA: Początków polityki innowacyjnej należy upatrywać w połowie XX w. Bazę metodyczną stanowią tu: polityka naukowa, naukowo-techniczna (polityka technologiczna), przemysłowa i – w epizodzie – polityka badawczo-rozwojowa, których elementy sukcesywnie były przez politykę innowacyjną wchłaniane, zaś samo pojęcie poszerzone do STI (Science, Technology and Innovation Policy). UJĘCIE PROBLEMOWE POJĘCIA: Aż 2/3 wzrostu krajów rozwiniętych należy łączyć z wprowadzaniem innowacji. Przy niedoskonałości samoregulacji rynkowej i bez aktywnej polityki państwa wysoce ryzykowna aktywność innowacyjna warunkująca wzrost konkurencyjności gospodarki i wysoki poziom życia społeczeństwa byłaby trudna do osiągnięcia. Początkowo dotyczyła ona pojedynczych kwestii pobudzania rozwoju nauki, technologii czy wsparcia przemysłu, współcześnie ma charakter hybrydyczny, tzw. policy mix. REFLEKSJA SYSTEMATYCZNA Z WNIOSKAMI I ­REKOMENDACJAMI: Na skutek zmieniających się zewnętrznych i wewnętrznych uwarunkowań działalności innowacyjnej niezbędne jest stałe badanie najważniejszych tendencji w polityce innowacyjnej, weryfikowanie i modyfikowanie jej instrumentów zarówno w ujęciu koncepcyjnym, jak i od strony jej implementacji.</jats:p>