Komunikowanie polityczne

<jats:p>DEFINICJA POJĘCIA: Komunikowanie polityczne jako element komunikowania społecznego i publicznego oznacza proces wymiany komunikatów politycznych między podmiotami, których dotyczy tworzenie i prowadzenie polityki: szeroko rozumianymi aktorami politycznymi (zbiorowymi i indywidualnymi) oraz obywatelami/wyborcami, przy wykorzystaniu mediów (tradycyjnych i nowych). ANALIZA HISTORYCZNA POJĘCIA: Początek badań nad komunikowaniem politycznym datuje się na czas po II wojnie światowej, były to badania nad propagandą polityczną. Pojęcie zostało wprowadzone do literatury przedmiotu w latach 60. XX wieku – najpierw w ośrodkach w Stanach Zjednoczonych, a później w głównych ośrodkach akademickich Europy, w tym także Polski. Fundamentalny rozwój dyscypliny zarówno pod względem badań, jak i publikacji przypada na lata 90. XX wieku. Kolejne ważne momenty wiążą się z ukonstytuowaniem piątej i szóstej ery komunikowania politycznego. UJĘCIE PROBLEMOWE POJĘCIA: Komunikacja polityczna jako składowa komunikowania społecznego jest pojęciem trudnym do jednoznacznego zdefiniowania. Autorskim zamysłem było ukazanie problematyki w świetle teoriopoznawczym (przegląd definicji), jak również przedstawienie ujęcia badawczego – w dwóch perspektywach badawczych: politologicznej i komunikologiczno-medioznawczej. Przybliżono także kierunki badań prowadzonych w Polsce, jak również poszczególne inicjatywy naukowo-badawcze. REFLEKSJA SYSTEMATYCZNA Z WNIOSKAMI I ­REKOMENDACJAMI: Rozwój komunikowania politycznego wymaga systematycznej refleksji zarówno w kontekście zachodzących relacji (aktorzy polityczni – media – obywatele), jak i rozwijających się w zmediatyzowanej sferze publicznej kanałów komunikowania. Kolejne ery komunikacji politycznej odsłaniają kierunki rozwoju mediów, polityki, społeczeństwa i człowieka.</jats:p>