Abstract
<jats:p>DEFINICJA POJĘCIA: Etyka neopragmatyczna to obszar refleksji powstałej w obrębie nurtu filozoficznego określanego jako neopragmatyzm, a dotyczącej zagadnień związanych głównie z uzasadnieniem moralnego działania. Etyka ta wysuwa na plan pierwszy społeczny wymiar moralności, kładąc nacisk na pojęcie odpowiedzialności. Najpełniejszym jej przykładem jest „anty-antyetnocentryzm” Rorty’ego, postulujący solidarność wobec innych, zwłaszcza w obliczu ich cierpienia, ironiczny dystans wobec własnego, przygodnego opisu świata oraz liberalizm pielęgnujący różnorodność poglądów. ANALIZA HISTORYCZNA POJĘCIA: Etyka neopragmatyczna, podobnie jak sam neopragmatyzm, jest nurtem powstałym i rozwijanym w drugiej połowie XX wieku. Najpełniejszą formę etyka ta uzyskała w książce Rorty’ego Przygodność, ironia i solidarność (1989), gdzie przedstawiono koncepcję ironizmu, solidarności oraz figurę liberalnej ironistki. UJĘCIE PROBLEMOWE POJĘCIA: Etyka neopragmatyczna wpisana jest w kontekst liberalnej demokracji, ceniącej tolerancję, solidarność i ironię. Liberalna ironistka – osobowy wzór tej etyki – dąży do poszerzenia liberalnej wspólnoty i minimalizowania okrucieństwa w świecie, a swą wrażliwość etyczną i wyobraźnię kształtuje przez literaturę ukazującą konkretne ludzkie losy, a nie abstrakcyjne idee. REFLEKSJA SYSTEMATYCZNA Z WNIOSKAMI I REKOMENDACJAMI: Etykę neopragmatyczną można opisać jako etykę cnót, w której na pierwszy plan wysuwają się cnoty odpowiedzialności, wrażliwości na cierpienie, solidarności i ironii. Można wskazać powiązania tej etyki z działaniami non-violence oraz feministyczną etyką troski.</jats:p>