Abstract
<jats:p xml:lang="tr">Bu çalışma, Ezel Akay’ın yönettiği 9 Kere Leyla (2020) filminde kullanılan kurgu tekniklerini biçimsel bir yaklaşımla incelemeyi amaçlamaktadır. Film, sahne ve sekans düzeyinde analiz edilmiş; kullanılan kurgu stratejilerinin anlatı üzerindeki etkisi bu doğrultuda değerlendirilmiştir. Bu bağlamda, David Bordwell ve Kristin Thompson’ın önerdiği biçem (style) analizi yöntemi temel alınmış, tekniklerin biçimsel bütünlük içindeki işlevi çözümlenmiştir. Yapılan çözümlemeler, Akay’ın popüler sinema kodlarının dışına çıkarak postmodern anlatıya özgü parçalı, ironik ve deneysel bir kurgu dili geliştirdiğini göstermektedir. Ancak bu biçimsel tercihlerin, filmin ana akım popüler sinema anlatısından belirgin biçimde ayrışmasına yol açtığı görülmektedir. Bu çerçevede film, postmodern anlatıya özgü kurgu stratejilerinin biçimsel işleyişini görünür kılan dikkat çekici bir örnek oluşturmaktadır.</jats:p>