Abstract
<jats:p>Celem opisanego w książce badania było przeanalizowanie trzech terminów: interferencja, błąd, akcent, a problemem badawczym uczyniono sposób, w jaki środowisko glottodydaktyków polonistycznych definiuje pojęcia, które terminy te nazywają, a także, na jakie rozmaite sposoby pojęcia te są przez wspomniane środowisko kontekstowo nazywane. W zgromadzonym korpusie poszukiwano fragmentów, w których autorzy posługiwali się tymi terminami w odpowiednim kontekście. Odnalezione formy poddano wielostopniowej analizie, najpierw lingwistycznej, a następnie socjolingwistycznej. Badanie wpisuje się w nurt socjoterminologiczny, dla którego badanie terminów rozpoczynać się powinno od prześledzenia korpusów, a kończyć skorelowaniem wyników z opinią społeczności użytkowników danej terminologii. Podejście o rysie kognitywnym pozwoliło dodatkowo na niecenzurujące doszukiwanie się powodów, dla których obserwowane są polisemia, bliskoznaczność czy metaforyzacja. Taka postawa badawcza kieruje w stronę uzusu, akceptując to, na co zgoda jest w samej społeczności osób użytkujących terminy w obrębie danej dyscypliny. Jak wykazały badania, niezwykle często interferencja utożsamiana bywa z błędem, akcent z interferencją, a błąd z akcentem. W kontekście czytelnik orientuje się, z czego taki zabieg wynika, dostrzegając liczne i skomplikowane powiązania między pojęciami. Niekiedy jednak ich synonimiczne potraktowanie wprowadza w błąd lub przyczynia się do powstania wątpliwości, które skutkują dłuższym czy wielokrotnym dekodowaniem tekstu, a nawet wyciąganiem nieadekwatnych wniosków. Przyglądanie się rozwojowi terminologii fonodydaktycznej uważa się wobec tego za niezbędne, sprzyjające integracji środowiska i poszerzające wiedzę w obrębie subdyscypliny.</jats:p>