Abstract
<jats:p>Jednym z najdonioślejszych elementów debaty publicznej w Polsce po 1989 roku nieprzerwanie pozostają stosunki na linii państwo – Kościół katolicki. Fakt ten nie powinien zaskakiwać, ze względu na konkretne okoliczności o charakterze społecznym i politycznym, Kościół katolicki zajmuje wyjątkowe miejsce w historii polskiej państwowości. Przez lata relacje wzajemne ww. wspólnot ewoluowały, zależnie od szeregu czynników natury prawnej i pozaprawnej. W przypadku III Rzeczpospolitej Polskiej, wpływ na całokształt tychże stosunków mają zarówno określone regulacje prawne (w tym przede wszystkim właściwe regulacje konstytucyjne), jak i konkretny zwyczaj. W dyskursie publicznym poświęconym ww. zagadnieniu często pojawiają się zarzuty dotyczące rozbieżności pomiędzy praktyką ww. relacji, a zasadami wynikającymi z regulacji prawnej, które nierzadko przyjmują postać naruszeń prawa polskiego. Niniejsza publikacja stanowi próbę kompleksowej odpowiedzi na ww. zarzuty, obejmującej przedstawienie całokształtu relacji pomiędzy wspólnotą państwową oraz kościelnych na trzech płaszczyznach – praw i wolności jednostki związanych w zakresie szeroko pojętej aktywności religijnej i światopoglądowej, możliwości działania Kościoła katolickiego jako związku wyznaniowego na terytorium III RP oraz relacji pomiędzy przedstawicielami władz obu ww. wspólnot. Fundamentem rozważań jest analiza właściwych regulacji prawnych, a następnie porównanie tychże z przykładami aktywności przedstawicieli władz kościelnych i świeckich. Tego rodzaju podejście pozwala na zidentyfikowanie płaszczyzn oraz rodzajów nadużyć w zakresie relacji wzajemnych ww. wspólnot oraz przedstawienie propozycji zmian mających na celu zagwarantowanie przestrzegania konstytucyjnych standardów.</jats:p>