Abstract
<jats:p>Problematyka badawcza niniejszej pracy koncentruje się na zrozumieniu tego jak człowiek uczy się stawać osobą starą, tego jak wytwarzana jest tego typu autoidentyfikacja na poziomie indywidualnym, jakie znaczenie jednostka nadaje własnej starości oraz jaki jej obraz wyłania się z narracji badanych osób. Za podstawę epistemologiczną badań posłużył konstrukcjonizm społeczny, natomiast interakcjonizm społeczny oraz podejście biograficzne uczyniono głównymi orientacjami teoretycznymi. Starano się także ukazać pozyskany materiał empiryczny w znacznie szerszych strukturach, które stanowią makroskopowe ujęcia późnej dorosłości i nawiązują do korpusu specjalistycznej wiedzy gerontologicznej. Do gromadzenia danych skorzystano z techniki wywiadu narracyjnego oraz częściowo-strukturyzowanego, techniki fotospaceru oraz obserwacji jakościowej. Badania prowadzone były w latach 2017-2022 na terenie Łodzi oraz wybranych wsiach w województwie łódzkim. W ramach niniejszego projektu łącznie przeprowadzone zostały 43 wywiady w tym 22 wywiady narracyjne i 21 częściowo-ustrukturyzowanych. W badaniu wzięło udział 43 narratorów. W wyniku przeprowadzonych badań wyłonione zostały cztery obszary sprawczości, reprezentujące różne przejawy agencyjności człowieka. Analiza pozwoliła także na wyodrębnienie wewnętrznego i zewnętrznego wymiaru doświadczania własnej starości. Wymienione wszystkie elementy posłużyły do stworzenia autorskiego modelu uczenia się stawania osobą starą, który spoczywa na ściśle określonych założeniach wywiedzionych bezpośrednio lub pośrednio z pozyskanych danych empirycznych. Uczenie to rozpatrywane jest zarówno w ujęciu statycznym jak i dynamicznym wskazując tym samym na wielowariantowość typowych scenariuszy tworzącej się identyfikacji osoby starej.</jats:p>