Abstract
<jats:p>Książka Teatr bliskiego kontaktu. Studia przypadków grup teatralnych stanowi socjologiczną analizę działalności trzech grup teatru niezależnego: Teatru Węgajty założonego w 1986 roku przez Erdmute i Wacława Sobaszków oraz Małgorzatę i Wolfganga Niklausów; Stowarzyszenia Teatralnego Chorea zawiązanego w roku 2004 w Lublinie głównie z inicjatywy Tomasza Rodowicza, Doroty Porowskiej i Elżbiety Rojek (od 2009 roku funkcjonującego w Łodzi) oraz łódzkiego Teatru Szwalnia założonego przez Marcina Brzozowskiego, Ewę Łukasiewicz, Jacka Malarskiego i Wacława Mikłaszewskiego. Analizy dotyczące działalności „teatrów bliskiego kontaktu”, odwołujących się do idei „intensywnej współobecności”, nawiązują do klasyków nauk społecznych (Florian Znaniecki, Bronisław Malinowski, Erving Goffman, Howard Becker), do teorii (horyzontalnego) rezonansu Hartmuta Rosy, teorii ozdrowieńczego zmęczenia Byung-Chul Hana, neotrybalizmu Michela Maffesoliego, do antykapitalistycznej krytyki Rebekki Solnit. Charakterystyki trzech teatralnych mikroświatów skonstruowane zostały w oparciu o źródła zastane i wywołane. Działanie w alternatywnym teatrze wykracza poza sferę pracy zawodowej i wynika w dużej mierze z pasji i entuzjazmu. Twórcom i twórczyniom niezależnych grup teatralnych trudno wyznaczyć granicę pomiędzy życiem a sztuką. Dla nich sztuka to tworzenie wspólnoty. Wszystkie trzy formacje to szczególnego rodzaju ośrodki kultury realizujące swój program w szerszych działaniach niż jedynie prezentowanie przedstawień. Pragną doprowadzić do międzyludzkiego, bliskiego kontaktu. Na łamach tej książki pozwalamy się im spotkać, choć pozostają ze sobą w bliskim kontakcie ideowym, myślowym, twórczym, a niekiedy i realnym.</jats:p>