Abstract
<jats:p>Tytuł książki nawiązuje do hasła, które pojawiło się w debacie politycznej na początku drugiej dekady XXI w. Hasło jest prowokacyjne bowiem z jednej strony parafrazuje amerykański powrót do Azji (US pivot to Asia), a z drugiej strony przypomina nie tylko o geograficznej ale i politycznej obecności Rosji w Azji. Dla Rosji, ze względu na jej bezpieczeństwo najważniejszym pozostaje region Azji Północno-Wschodniej, ale w drugiej dekadzie XXI wieku coraz aktywniej FR działała w regionie Azji Południowo-Wschodniej. Państwa ASEAN zaczęły rozwijać się szybko i podjęły szereg działań sprzyjających ściślejszej integracji. Rosnące znaczenie Azji Południowo-Wschodniej skłoniło Rosję do wypracowania strategii wobec tego subregionu. Jest on elementem szerszej gry geopolitycznej Rosji i należy postrzegać go przez pryzmat budowania równowagi między najważniejszymi mocarstwami regionalnymi: USA, Chinami, Japonią i Indiami z jednej strony a poszukiwaniem własnego miejsca na tej „szachownicy”. Najbardziej znaczące dziedziny współpracy z ASEAN to kwestie bezpieczeństwa i handel bronią, energetyka i surowce energetyczne. Pomimo deklaracji współpraca gospodarcza i handlowa rozwija się wolno. Przykładem ostatniej inicjatywy, która została zgłoszona przez prezydenta Władimira Putina jest Wielkie Partnerstwo Eurazjatyckie. Oceniam, że na tym etapie inicjatywa jest mało realna, zwłaszcza ze względu na ekonomiczne ograniczenia ze strony Rosji, choć działania dyplomatyczne trwają. Pewną niewiadomą pozostaje w tym wypadku czynnik chiński, bowiem Wielka Eurazja odwołuje się geograficznie do chińskiego projektu Pasa i Szlaku. Najważniejszym partnerem Rosji w regionie pozostaje Wietnam, a oprócz niego do grona większych partnerów handlowych należy Singapur, Indonezja, Tajlandia i Malezja.</jats:p>