Abstract
<jats:p>Przedmiotem artykułu jest krótki fragment drugiej księgi O wierze Ambrożego z Mediolanu. Stanowi on dygresję, której przedmiotem jest kwestia posiadania przez Syna Bożego voluntas libera. Moim celem jest ustalenie, w jaki sposób biskup Mediolanu termin ten rozumie. Wyjaśniając, na czym polega posiadanie voluntas libera, Ambroży posługuje się parami pojęć, które wzajemnie sobie przeciwstawia. Są to: czynić to, co się chce – czynić to, co nakazuje nam ktoś inny; velle – iuberi; arbitrium – obsequium. Ich zestawienie prowadzi do wniosku, że dominującym motywem rozważań biskupa Mediolanu nad voluntas libera jest władza rozumiana jako zdolność do samodzielnego decydowania o własnym działaniu i posiadanie możliwości jego realizacji wedle przyjętych zamierzeń. O posiadaniu i wykonywaniu tej władzy świadczy dokonywanie osądu swych pragnień przez rozum. W konkluzji, argumentuję, że voluntas libera w komentowanej dygresji z O wierze oznacza pragnienia (chcenia), które zostały ocenione i wybrane przez rozum.</jats:p>